Interview Rabobank: ‘Als je de eigenheid van mensen omarmt, groeit hun zelfvertrouwen vanzelf’ Jeroen Verhoeven

‘Wij zien onze deelnemers niet als een doelgroep die zorg nodig heeft, maar als jonge mensen die de samenleving iets te bieden hebben’

Tekst: Laura van der Burgt
Foto’s: Frank Ruiter

Veel topsporters vallen na het beëindigen van hun carrière in een zwart gat. Jeroen Verhoeven uit Blaricum niet. De voormalig keeper van onder meer Ajax en FC Utrecht wist al voor zijn laatste wedstrijd wat zijn nieuwe doel zou worden: jongvolwassenen die uitvallen op school aan een leuke dagbesteding of werk(ervarings)plek helpen. Dat lukte. Inmiddels heeft hij zo’n vijftien deelnemers aan het werk. ‘Het is net als met een voetbalteam: als iedere speler kan doen waar hij goed in is, bereik je het meest.’

Het was een goede vriend die profkeeper Jeroen Verhoeven (45) in 2017 aan het denken zette. Fysiek was hij zo langzamerhand wel uitgespeeld: beide achillespezen waren naar de gallemiezen, de schouders gesloopt. En ook met de mentaliteit op het voetbalveld was hij eigenlijk wel klaar. ‘Ik stelde mezelf altijd in dienst van het team, ik leefde voor de volgende de wedstrijd. Maar om me heen zag ik spelers steeds individualistischer worden. Dat je uit eigenbelang kiest voor een zware krachttraining en vervolgens met papbenen op het veld staat, gaat er bij mij niet in. Dus op mijn 36^e vond ik het mooi geweest.’ Tijd voor iets anders dus. Van zijn vriend die destijds een jeugdzorgorganisatie leidde, wist hij dat er door bezuinigingen van de overheid nauwelijks nog werk- of dagbestedingsplekken waren voor jongeren die waren uitgevallen op school. Hoewel de jeugdzorg onbekend terrein was voor Verhoeven, voelde hij een vuurtje oplaaien in zijn binnenste. ‘Als aanvoerder vond ik het mooi om alle karakters in mijn team tot hun recht te laten komen: als iedere speler kan doen waar hij goed in is, kom je samen tot het beste resultaat. Op die manier zou ik deze jongeren misschien ook kunnen helpen.’

De vriend gaf Verhoeven een lijstje met criteria waaraan een goede dagbesteding en/of werkervaringsplek moest voldoen: de deelnemers moesten zich er veilig voelen en écht gezien worden. Ze moesten er sociale contacten kunnen opdoen en aan hun zelfredzaamheid kunnen werken. Ook moesten ze er overdag en voor een langere periode terecht kunnen. Onder het motto ‘ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan’, begon Verhoeven aan zijn nieuwe avontuur. ‘Ik had geen idee wat ik allemaal nodig had. Ik ben gewoon ergens begonnen en vroeg iedereen die meer wist dan ik, het hemd van het lijf. De spelersvakbond VVCS hielp me met een business plan – ik geloof dat ik zo’n 38 versies heb geschreven – ik volgde computercursussen en liep mee in een zorginstelling. Zo leerde ik hoe de zorg werkt: van zorgcontracten en kwaliteitskeurmerken tot administreren en automatiseren. Ik had alleen nog geen idee in welke vorm ik de dagbesteding het beste kon gieten.’

Indoorspeeltuin Plezier

Toen Verhoeven met zijn eigen kinderen in een indoorspeeltuin zat, wist hij: dit is het. In 2018 opende indoorspeeltuin Plezier in Soesterberg zijn deuren. ‘Je zou denken dat al die spelende kinderen voor veel teveel prikkels zorgen bij onze deelnemers, maar het blijkt juist een goede combinatie. Omgaan met kinderen is veel minder spannend dan omgaan met volwassenen’, vertelt hij. ‘Bovendien zoeken we met iedere deelnemer naar een plek die echt bij hem past. De een verkiest de luwte van de spoelkeuken, de ander staat juist graag in de drukte achter de kassa. Wat kun je wél – als je dat als startpunt neemt, groeit het zelfvertrouwen vanzelf. Ik blijf me verbazen over de ontwikkeling die onze deelnemers doormaken. Zo blijkt een jongen die regelmatig tegen zijn eigen grenzen aanloopt, geweldig te kunnen koken. En een jongen die hier op zijn dertiende onzeker binnen kwam, heeft sinds kort een reguliere baan. Geweldig. Maar hij mag altijd terugkomen hoor, onze deur staat blijft openstaan. Net als thuis.’

De instelling die Verhoeven had als aanvoerder, blijkt ook te werken in de zorg. Door ieders eigenheid in te omarmen en in te zetten voor een groter doel, komt hij tot unieke resultaten. ‘In 2023 openden we brasserie Tuinzicht op Landgoed Zonnestraal in Hilversum. Die is onderdeel van woonzorglocatie Zonnehoeve van HilverZorg, waar ouderen met dementie wonen. Het blijkt een perfecte, veilige werkplek voor onze jongeren, want ze krijgen hier alle ruimte om te groeien. Bovendien wordt het door de zorgmedewerkers enorm gewaardeerd als ze bijvoorbeeld een verdwaalde bewoner begeleiden naar zijn kamer. In plaats van deze jongvolwassenen te beschouwen als een doelgroep die zorg nodig heeft en geld kost, zien wij jonge mensen die de samenleving iets te bieden hebben.’ Brasserie Tuinzicht verhuist samen met Zonnehoeve in 2026 naar een andere locatie, maar Verhoeven blijft actief op het landgoed, als onderdeel van het samenwerkingsverband ‘onze campus’: ‘Op onze campus verzorgen wij de catering voor allerlei bijeenkomsten. Maar er is ook een buurthuis, waar mensen uit de wijk welkom zijn. Hoe mooi zou het zijn als we daar samen met wijkbewoners iets kunnen opzetten? Door welzijn en zorg te combineren, ontstaat nieuwe perspectieven.’

Vertrouwen

Het enige dat Verhoeven weleens frustreert, zijn de systemen waarin hij zijn weg moet zien te vinden. ‘Beleidsmakers willen altijd alles kaderen, maar daarmee smoren ze alle vernieuwing in de kiem. Ik kan en wil niet alles voorfinancieren uit eigen middelen, daardoor moet ik soms goede mensen laten gaan of kansen laten schieten. Zo zou ik ook graag mensen die onder de Participatiewet vallen aan een werkplek helpen, maar het lukt natuurlijk nooit om in dezelfde maand een begeleider aan te nemen én voldoende deelnemers te vinden. Dat ons zorgsysteem in zo’n opstartperiode totaal niet flexibel is, vind ik doodzonde. Op deze manier krijgen lokale initiatieven nauwelijks de kans om van de grond te komen en gaat al het geld naar de partijen met een grote financiële buffer. Geef mij gewoon het vertrouwen!’

Ondanks het rigide systeem waartoe hij is veroordeeld, volhardt Verhoeven in zijn missie. Terugverlangen naar het voetbalstadion doet hij niet. ‘Vroeger deelde ik mijn succes met duizenden toeschouwers en grote, glimmende schaal boven mijn hoofd. Nu is succes een briefje van ouders die schrijven: ‘Bedankt, dat we weer gezin mogen zijn’. Het is een veel kleiner moment, maar uiteindelijk is het veel meer waard.’

Wie Jeroen Verhoeven (45) Wat voormalig profkeeper en (zorg)ondernemer Waar Soesterberg, Hilversum en omstreken Waarom Verhoeven helpt jongeren die zijn vastgelopen op school aan een werk- of dagbestedingsplek